"Twój wzrok, co jaśniejszy od lat, przemienił cały mój świat..."

Znikomy, lecz szczery uśmiech zagościł na mojej twarzy, gdy wspominam wydarzenia sprzed sześćdziesięciu dwóch (nie bulwersować się, jak coś - jestem humanistą i nie muszę potrafić liczyć) dni. To już dwa miesiące... Często trudne, lecz piękne. Czuję się naprawdę szczęśliwy po raz pierwszy od kilku dni.

Odchodzą wszystkie niewesołe myśli, gdyż liczy się tylko jedno. I (...) z tym, że dzieli mnie od tego jeszcze sześć godzin w szkole (choć może to jakiś przedsmak?), (...) z tym, że większość z Was nie chce mieć nic wspólnego ze zdefionym chłopczykiem ze schizami, których nie wstydzi się jeszcze opisać publicznie. Skandal, co nie? (Btw, nienawidzę zwrotu "co nie?".) Mało kto tu wchodzi, a jeśli już ktoś wchodzi, to bezszelestnie - tak, żeby nikt nie zauważył, że ma coś wspólnego z tym freakiem. Dzięki...

Jednocześnie kieruję sarkastyczne podziękowania dla pewnej osoby.
Sarkastycznie bardzo dziękuję
i niesarkastycznie:
nie zapomnę!