Dzisiaj opowiadanie

Był piękny, majowy dzień. Ludzie korzystali z wysokiej temperatury, która nagle nastąpiła po nie chcącej się skończyć zimie. Wielu uważało, że tak pięknej i zielonej wiosny dawno nie było, i długo nie będzie. Toteż spacerowali, wzdłuż centralnej ulicy jednego z najmniej ciekawych miast na powierzchni Ziemi.
Spacerowali, wdychając pozornie świeże powietrze.
Spacerowali, a wiatr rozwiewał im włosy.
Jednak byli ludzie, którzy mogliby o tym tylko pomarzyć. W klasztorze na rogu odbywała się ważna, spóźniona uroczystość z okazji wielkanocy. W jednej z klasztornych salek tłoczyli się ludzie. A okna były, nie wiedzieć czemu, pozamykane. Niewiadomo, czy to próba uduszenia obecnych, ale chyba nie, ponieważ organizator był wyjątkowo porządnym człowiekiem.
Zaproszono wielu ludzi. Byli wśród nich przede wszystkim duchowni: najważniejsi księża w mieście, a nawet biskup. Nie obyło się również bez przedstawicieli Prawa I Sprawiedliwości oraz Ligi Polskich Rodzin, wysoko ulokowanych ugrupowań politycznych. Swoją obecnością zaszczyciło nawet Koło Przyjaciół Radia Maryja, jednej z najpopularniejszych rozgłośni w państwie, choć nie tylko. Wujek jednego z obecnych na spotkaniu mówił, że słyszał tę rozgłośnię nawet podczas rejsu na Morzu Śródziemnym.
W środku stała grupa dzieci i młodzieży, ubrana w podobne stroje. Był to znany w mieście zespół religijny. Dwie z reprezentujących go osób stały przy drzwiach. Jedną z nich był długowłosy młodzieniec o niebiesko-zielonych oczach i wyjątkowo wielkim nosie (ten od wujka na Morzu Śródziemnym). Stał w plątaninie różnego rodzaju kabli i przewodów, a w rękach trzymał bordową gitarę basową, która doskonale zgrywała się z jego albą w tym samym kolorze.
Jeden z obecnych przemawiał do mikrofonu. Wszyscy słuchali z uwagą, bo podawał się (tudzież był podawany) za prezydenta miasta. Nie było to prawdą, gdyż prawdziwy prezydent był niedysponowany. Konkretnie, siedział w więzieniu.
Zastępca mówił coś o niczym, co było charakterystyczne dla ludzi jego stanowiska. Dziękował obecnym za przyjście, prawił coś o polityce (na tle katolickim), aż w końcu zacytował księdza Jana Twardowskiego i oddał głos biskupowi.
Ten mówił również na temat polityki na tle katolickim ("nie chrześcijańskim, nie religijnym, ale właśnie katolickim!"). Słuchający go basista wreszcie się wyłączył.
Po jakimś czasie pobłogosławiono obecnych i poproszono zespół o zaśpiewanie. Jednak wkręciła się jeszcze starsza pani cytująca... (autor zapomniał...).
Dobrze przygotowana grupa wreszcie zaczęła grać jedną z wesołych piosenek. A "słuchający" nagle ruszyli ku sobie wzajemnie składać życzenia świąteczne z udawaną grzecznością.
Niesłyszący nic (w szczególności siebie) basista po dwóch kawałkach wkurzył się i przestał grać cokolwiek, zaczął się składać i pakować. Spotkał swojego znajomego starszego pana, udzielającego się w polityce. Pogadał, postał, pobujał się...
Wyszedł. Mijając się z jednym z kumpli, usłyszał "ale nas słuchali, no nie?"
Później, wchodząc do domu, spotkał dwóch kolegów. Jeden z nich to jego sąsiad, słynny w mieście wokalista. Pogadali o sprawie, a ten powiedział "jak ja nie lubię ortodoksji"...
Basista stwierdził, że gdyby tak porozciągać to, co powiedział, możnaby mu było przyznać rację.

Witajcie. Pozdrawiam.