Your time will come!

Wyobraźcie sobie, Moi Mili Państwo, taki dzień:
- wstajecie z tragicznym katarem,
- wyrywacie się z jednego z najbardziej beznadziejnych snów, jakie mogą istnieć,
- okazuje się, że macie gorączkę,
- uświadamiacie sobie, że może Was nie być na rekolekcjach i Gorzkich Żalach (ech...), przez co możecie mieć lekko przerąbane,
- NIE GRACIE na mszy z jednym ze swoich dwóch aktywnych zespołów,
- zostajecie wywaleni z tego drugiego aktywnego zespołu (po jednym dniu), traktowani przy tym jak dziecko mające powinność chodzenia w kaftanie bezpieczeństwa,
- nic Wam się nie udaje,
- bezsensownie i nieświadomie urażacie kogoś,
- w domu siedzą Wasi dziadkowie, a nie wiecie nawet, jak się z nimi dogadać,
- JAKBY TEGO BYŁO MAŁO, jesteście perfidni dla ukochanej osoby,
- zielska, które pijecie przed snem, są ohydniejsze, niż poprzedniego dnia;
Znaczy się, mój wczorajszy dzionek.
Jedyne pozytywne wibracje (LOL) to to, że po raz tysięczny uświadomiłem sobie, że moja Szefowa to super osoba (pozdrawiam!), i że Staszewski jest geniuszem.
Dzisiaj rano mnie trochę Hunter zainspirował i mnie natchniło.


Po co w ogóle taka notka? Bo taką może skomentujecie (tak, żeby połowa komentarzy nie była moja). A nie... jakieś smęty, które wymyślam czy analiza moich głupich przemyśleń filozoficznych.

Moi Mili Państwo, nie chodzi mi tu o jakieś "..$$..=*DaJ KoMMeNt@=*xD", ale po prostu o Wasz znak życia. O szacunek dla mnie i dla tego, co robię, co piszę. Tym bardziej, że nie dodaję notek codziennie, a raz na dłuższy czas. Także 100 razy bardziej wdzięczny jestem (imiennie) np. Thunderstorm, Mrs Dark i Polifonii oraz innym Romanom z Węgorzewa (kogo nie wymieniłem, to przepraszam), aniżeli tym, którzy wejdą i zaraz wyjdą. Niestety, nie jest to taki "wypasiony git serwis", jak mylog.pl czy onet.pl, więc nie mam tu żadnego licznika odwiedzin. A chcę wiedzieć, czy ktoś to czyta, czy po prostu zamknąć tę cholerną czarno-zielono-białą wirtualną melinę.