To nie fikcja literacka. Ani pseudo-literacka

- Jak myślisz? Czy świat sam dąży do równowagi, czy ludzie są stworzeni po to, żeby do niej zmierzać? - pyta mój przyjaciel.
- Ja myślę, że to jednak my jesteśmy do tego stworzeni. Ale do tego dąży jedynie kilka osób na... ej, ilu jest ludzi na świecie?
Taki ze mnie cholerny geograf, a nie wiem, ilu jest ludzi na świecie.
- A ja uważam, że kiedy rodzi się człowiek chaotyczny, to w tym samym momencie rodzi się również człowiek... ładotyczny, czy jakoś tak. No, wiesz, o co mi chodzi.
- Wiem, wiem. Ja już lecę do domu. Czeka mnie rozprawka z polskiego i nauka chemii.
- Czekaj no, przejdź się jeszcze!
- Chciałbym, bo do filozofania jesteś najlepszym człowiekiem i z chęcią bym podyskutował. Ale muszę lecieć...
- No to sie ma.
- Narazie.
Ha, ha, ha. "Problemy" w wysławianiu się. Szkoda mi tych, którzy je mają naprawdę, a nie udają. Jednak czym są one w obliczu innych błędów?
Idę ciemną ulicą i widzę, że przede mną wlecze się facet z psem i dzieckiem. Boję się. Facet ma kaptur na głowie, więc nie jest jeszcze chyba zwykłym, spokojnym pantoflarzem. Ale chwila... eee, ma zwykłe buty. Ja mam glany, więc jeśli się na mnie rzuci, to wyjdzie z tego obolały. Ryzykuję, wymijam ich.
Idę dalej. Chcę przejść przez ulicę, ale widzę dwóch facetów. Zmierzają najwyraźniej w moją stronę. Są napakowani. I jest ich dwóch, więc nawet buty wojskowe by mi tu nie pomogły. Przyspieszam krok. Cholera, nie doszli do pasów, a już ścinają drogę. Chcą mi nakopać. Niee... idą w drugą stronę. Dobrze.
Nie są to jednak ostatni ludzie, jakich widzę. Tym razem przede mną idzie... starsza pani. Ma nieprzyjazny wyraz twarzy. Czy jej też się mam bać?
A może powinienem uświadomić sobie, że różne uczucia działają w dwie strony? A może to ona boi się mnie?
Przechodzę na drugą stronę ulicy, żeby nie dostała na moich oczach zawału serca. Spostrzegam, że pani ta niesie w rękach dwie chyba ciężkie reklamówki.
- Może zapytać, czy pomóc? - pytam sam siebie.
- Napewno przewróci się ze strachu przed samym pytaniem i powie "zgiń, przepadnij, masonie!" - odpowiadam sobie.
- Nie ma moherowego beretu. Tylko skromną, starą chustkę na głowie.
Potykam się i ślizgam na lodzie. W ostatniej chwili utrzymuję równowagę.
- Tiaa... ciekawe, czy jakbym się teraz wywalił, toby jakkolwiek zareagowała...
- Mam rację. Napewno nie.
Przegrywam.
A świat do równowagi będzie chyba dążył sam...
Wchodzę po schodach za podchmielonym (żeby to tylko) sąsiadem. Otwieram mieszkanie, zdejmuję buty, odsłaniam żaluzje...
Ciekawe, czy starowinka dojdzie do domu... Rozglądam się, czy gdzieś tam nie leży w śniegu i nie czeka na jakiegoś nieobojętnego człowieka.
A w bloku za magazynami palą się światła.

Po co ja żyję, skoro tu potrafię to tak swobodnie opisać, a wtedy nie potrafiłem się odezwać? Kim ja w takim razie jestem?
Pieprzonym egoistą.
A na świecie nie będzie równowagi. Będzie chaos.
Coś bym wkleił, ale nie wklejam. I dobrze, bo nie powinienem. Zośka, dziękuję.