Widok z mojego okna

Znudziła mi się telewizja...
Wolę popatrzeć przez okno...
Na stare magazyny...
odwiedzone kiedyś we śnie, jako piękny zamek...
Na rzekę niewidoczną, a jednak...
istniejącą z geograficznego punktu widzenia...
I na melinę nad nią,
gdzie niejedna osoba dostała po ryju...
Na zaniedbane domy,
sklepy monopolowe
i wąski chodnik,
którym często przechodzi
drobna osoba
o najpiękniejszych oczach...

Zaraza, nie wiem, co to jest. Ale rację bytu ma. Przynajmniej dla mnie.
Skoro już o moim pięknym mieście, to przytoczę czyjeś słowa, tym razem napisane umiejętnie:

"Widzę Cię poprzez noc
Jesteś jak jasny punkt
na mapie miasta, które śni
Prawie się nie poruszasz
Tylko trwasz- widzę to
Kolekcjonujesz ciszę jak ja

Próbujesz przegnać sen
Choć brakuje sił
W asyście spojrzeń mych płoszysz go

Znowu świt ciszę tnie
Pierwszy dźwięk dotknął
Niebo płowieje, kończy się
Składasz sny w podpowiedzi,
których brak w blasku dnia
Ulica wciąga jak mgła, wciąga jak mgła

Próbujesz przegnać świt
Choć brakuje sił
W asyście spojrzeń mych toniesz

Słońce płonie żywym ogniem
Świat utonął w zgiełku dnia
Gubisz kości w biegu prześcigając czas
Rozpaczliwie łakniesz nocy
Tych w bezruchu kilku chwil
Kiedy w ciszy czuwasz, a miasto śpi

Kiedy miasto śpi"

I teraz, drodzy tróó-punki, tróó-metale i inne tróó-inteligenty. SŁUCHAM Zalefa i jest mi z tym dobrze. Mówcie sobie, co chcecie. Mam gdzieś to, że wypromował się w Idolu. Jego jedyną wadą jest to, że zakłada kapodaster na gitarę elektryczną...