Trzymajcie kciuki

Za około 13 godzin dowiemy się, ile jestem wart. Przeczuwam, że dam plamę i że ponad miesiąc czasu (w tym ferie!) pójdzie się stukać. Jednak pójdę i spróbuję... A jak się nie uda, to się rzucę pod tramwaj*.
Mam już powoli dość tego życia, jestem zmęczony. Najchętniej bym się przespał jakiś tydzień, potem na jakiś tydzień zawołał Krzycha, Przema, Młodego i resztę, dorwał się wreszcie do wiosła, a potem cały nie tydzień, a miesiąc (rok? a może resztę życia?) poświęcił takiej jednej osobie. I tak nikt nie wie, o kogo chodzi (akurat). Dlaczego na końcu? Bo mam taki dziwny zwyczaj zostawiania najlepszego na koniec.
Zaczynam chyba pisać coś w stylu pamiętnika. Z elementami dziennika (choć nieregularnego, wiecie, brak czasu) i autobiografii. Bo moje opowiadanie (kto wie, ten wie) nie zdało egzaminu.
Bredzę. Z przemęczenia.
"Któregoś dnia rzucę to wszystko i wyjdę rano niby po chleb. Wtedy napewno poczuję się lepiej. Zostawię za sobą ten zafajdany świat. Napełnię olejem pustą głowę i wrócę tam - na Aleje Pełną Róż" (z podtekstami odnośnie ostatniego wyrazu).
No to trzymajcie kciuki od 14 do którejś tam. Nie wiem, ile to trwa. Zapomniałem.
Pozdrawiam.

PS: dla wszystkich wystraszonych lub szczęśliwych niewtajemniczonych - w mojej miejscowości nie ma tramwajów. A do Łodzi by mi się nie chciało jechać, bo tam to podobno punki kumają się ze skinami i leją za długie włosy...