Zazdrość - troska czy brak zaufania?

Nie wiem, jak zacząć, bo nie potrafię wymyślić czegokolwiek sensownego bez zastosowania tej dziennikarskiej, perfidnej niekiedy, "nuty wciągnięcia do tematu".
Słucham sobie pewnej piosenki zespołu Hey, której tytułu każdy chyba się domyśla. Może nie traktuję jej tekstu dosłownie, bo byłoby to zbyt drastyczne i graniczyłoby z faszyzmem.
Mam do Was pytanie: skąd się bierze zazdrość? Czy z nadmiernej troski o drugą osobę? Z obawy o nią? Z niemożliwości życia bez niej? Z miłości obsesyjnej? Ukochaną osobę zwykle się traktuje jak bóstwo. Wystawia się ją ponad wszystko i chce się robić wszystko tak, aby było jej jak najlepiej. Bo miłość to chęć dobra drugiej osoby. I tu ujawnia się druga strona medalu, a mianowicie: czy tak rzeczywiście jest dla niej najlepiej? Raczej nie. Zalew krwi na widok trzeciej osoby, nawet niezagrażającej związkowi, zdecydowanie nie jest dobry dla pary. Jest bardziej szkodliwy, niż takowej osoby obecność. Nie można drugiej osobie "złotej klatki kupić, karmić owocami, a do nogi przymocować złotej kuli z diamentami". Wychodzi na to, że zazdrość powstaje jednak z egoizmu. No i w co wierzyć?
Ja pomimo wszystko uważam, że zazdrość powstaje z troski i, póki nie szkodzi związkowi, nie jest niczym złym. Egoizm jest tylko niechcianym produktem ubocznym. Jak to ktoś powiedział, "bez zazdrości nie ma miłości". A jakie jest Wasze zdanie na ten temat? Zapraszam do wypowiedzi.