(nie tak) dawne czasy...

Posprzątałem dziś w szufladach... Coś dziwnego.
Sprzątając, znalazłem jakieś stare płyty, których teraz nie słucham. Były to składanki sprzed dwóch-trzech lat, gromadzone i przegrywane od kolegów. Postanowiłem włączyć...
I co tam było? Na pierwszy ogień poszła piosenka "Alive" zespołu Payable On Death, który kiedyś uwielbiałem. I ten sam, ostry riff i ciekawy wokal Sandovala... nie zrobił na mnie większego wrażenia. Na drugi ogień poszedł zespół Papa Roach (piosenka "She loves me not") - jak to kiedyś określałem, połączenie pop-punka z nu-metalem. Również średnio mi się to podobało. Ciekawe uczucie naszło mnie, gdy włączyła się piosenka Metalliki - "St Anger". Minęły dwa lata, odkąd ją uwielbiałem. Dorosłem i... cofnąłem się. Bo do "Reload" czy "Black Album" - starszych płyt Metalliki - jeszcze sobie wracam. A do "St Anger"? Nigdy. Jest to dla mnie rąbanka. Po sześciu minutach utwór przełączyłem. Później usłyszałem "Aeriels" zespołu System Of A Down. Znowu coś dziwnego - wtedy to lubiłem, a było to praktycznie w ogóle nieznane. Teraz, gdy o tym zespole słyszy się do znudzenia na lewo i prawo, nie robi na mnie wrażenia. Owszem, w przeciwieństwie do P.O.D. czy P.R., tego jeszcze lubię posłuchać, ale nic specjalnego.
Przypomniałem sobie moje pierwsze kroki w gimnazjum. Zbuntowany, próbujący na siłę być "TRUE" ("tróó":D) "rockman" cieszący się jak dziecko z jednej czarnej koszulki i śmiejący się ze wszystkich hip-hopowców, technomaniaków i dresiarzy. Choć słuchałem Linkin' Park, The Rasmus, HIM (dziś mi nie przeszkadza), Placebo, Foo Fighters, naprawdę liczył się dla mnie tylko jeden zespół - Nirvana. Patrzę na swój plecak. Naszywka ciągle jest, ale noszę ją z przyzwyczajenia, z sentymentu do niej oraz do zespołu, który wprowadził mnie w rockowo-grunge'owo-metalowe, a w konsekwencji - punkowo-reggałowo-bluesowe klimaty. Wtedy znałem z pięć piosenek Pidżamy Porno. Dezertera uznawałem za wyższą szkołę jazdy, wielki anarchistyczny zespół. Akuratu i happysadu (chodź to drugie to dziwne) w ogóle nie znałem. Gdy usłyszałem, że w moim mieście jest koncert Comy, nie wzruszyło mnie to. Słyszałem, że istnieje coś takiego jak TSA, ale uważałem to za zespół dla pięćdziesięcioletnich "wiecznie młodych dużych dzieci". I wreszcie... najgorsze, co wtedy robiłem. Traktowałem jak satanistę każdego, kto wspomniał przy mnie nazwisko Staszewski ("Kazik to szmata! Wprowadził rap w Polsce"), a słuchających Dżemu wyśmiewałem. A teraz, na ironię, są to moim zdaniem dwa najlepsze zespoły. Nie tylko w Polsce, ale też na świecie.
Z tzw. "modnego rocka" się wyrasta. Prędzej czy później. Oczywiście istnieją jeszcze zespoły, które lubię pomimo upływu tych dwóch lat. Są to Iron Maiden (weterani, ale ja podniecałem się płytą "Dance of death"), Nightwish, Farben Lehre czy Audioslave.
I teraz ogłaszam wszem i wobec, że BARDZO się cieszę z urodzenia się w 1990, a nie w 1992 roku. Bo wtedy tobym chyba słuchał Tokio Hotel...
Pozdro...

PS: Właśnie słucham "Lithium" i czuję, że z Nirvany jednak coś mi zostało...